Deel 2: Ik maak de balans op van het voorbije jaar ...

Soms vraag ik me af hoeveel kilometers ik ondertussen al gelezen heb. Als ik alle woorden die ik ooit las naast elkaar uitrol, zou ik dan tot aan Spanje geraken? Of reiken mijn gelezen woorden verder? Tot aan Azië misschien? Een ding is zeker: Ook dit jaar heb ik er serieus wat kilometers bijgedaan. Ik las dichtbundels, boeken die verfilmd zijn, boeken die tot de literaire canon behoren en zelfs een Nobelprijswinnaar. 

Ik ben een onvoorwaardelijke lezer. Boeken die me niet meteen boeien, lees ik toch steevast uit. Het lijkt wel alsof ik een soort contract ben aangegaan met het boek waaraan ik mij moet houden. Ik heb mijn onvoorwaardelijkheid al vaak vervloekt. Meestal zit mijn eerste gevoel altijd goed en blijkt het lezen van dat boek toch een serieuze tijdsverspilling, maar soms ben ik achteraf toch blij dat ik heb doorgezet. Ook dit jaar was dit het geval. Ik las een aantal boeken waar ik spontaan nooit naar zou grijpen. Zo las ik een klepper van een Nobelprijswinnaar en een aantal boeken die behoren tot de betere literatuur. Lezen is voor mij pure ontspanning. Daarom lees ik graag romans van Santa Montefiore of Danielle Steel. Wanneer ik een beetje spanning en mysterie wil, grijp ik naar een boek van Dan Brown. Heerlijke boeken die je doen wegdromen en waarbij je een minimale intellectuele inspanning moet leveren: fantastisch!

Toch ben ik blij dat ik een aantal boeken heb gelezen die buiten mijn comfortzone liggen. De romans die ik las vragen iets meer inspanning en concentratie tijdens het lezen. Zo heb ik me door de eerste honderd pagina's van Heren van de thee en Kikkers moeten worstelen, maar achteraf vond ik het erg fijn om het boek te lezen en kon ik niet meer stoppen. Ook het gevoel nadien (wanneer het boek uit is) is onbeschrijflijk. Ik heb ook steeds boeken gekozen die net iets uit mijn comfortzone lagen, maar die ik altijd al wilde lezen. Ik ben blij dat ik steeds heb doorgezet. Hierdoor ben ik nu geneigd om vaker meer kwalitatieve romans te lezen. 

Twee jaar geleden dacht ik al na over mijn leesniveau. Volgens de indeling van Theo Witte situeerde ik me toen op niveau 3. Ik had een noch beperkte, nog uitgebreide literaire competentie. De ideale middenmoot dus. Ik kon perfect reflecterend lezen en las boeken zoals Het gouden ei. Nu zou ik mezelf eerder situeren op niveau 4. Ik durf het nu meer aan om iets complexere en meer gelaagde boeken te lezen. Ik merk dat ik ook steeds meer interpreterend lees en dat is net een kenmerk van niveau 4. 

Deze week trok ik al naar de boekenwinkel om mijn vakantielectuur te halen. Ik heb onder andere het boek Het hemelse gerecht van Renate Dorrestein gekocht. Dit boek is volgens mij een ideaal zomers boek. Door de stijl van Dorrestein enigszins complex, maar toch (door de humor en vlotheid) leuk om te lezen. Natuurlijk behoort Oorsprong van Dan Brown ook weer tot mijn zomerlectuur. 

Ik heb enorm hard genoten van de opdracht rond dichters. Hoewel ik veel van poëzie hou, neem ik zelden dichtbundels vast. Ik heb ook erg weinig dichtbundels in mijn boekenrek staan. Eigenlijk is dit doodzonde, want ik vind poëzie geweldig. Gedichten en poëzie is puur toveren met woorden; echte magie. In mijn lievelingstijdschrift, Flow magazine, staan vaak inspirerende quotes van schrijvers en ook (stukjes) poëzie. Ik knip de mooiste gedichten uit en hang ze dan in huis of kleef ze in mijn agenda. Poëzie kan echt helend werken, als een soort goedkope therapie. Daarom was ik enorm blij dat ik het werk van Remco Campert beter heb leren kennen. Ik heb een aantal pareltjes ontdekt die ik voor altijd zal bewaren!

Tijdens mijn tweejarige opleiding heb ik beetje bij beetje mijn literaire (en culturele) grenzen verlegt. Ik heb boeken gelezen die onverwacht een indruk op me hebben achtergelaten omdat ze buiten mijn comfortzone liggen. Mijn literaire niveau is gestegen en hier ben ik erg blij (en ook trots) om. Lezen zal ik hoe dan ook blijven doen. Ik verwonder me immers graag over het woord ... 

Deel 1: Ik maak de balans op van het voorbije jaar ...

'Reading is important. If you know how to read, then the whole world opens up to you.' Dit is wat Barack Obama ooit zei om het belang van lezen te onderstrepen. Dit is een waarheid als een koe. Wanneer je leest, gaat er een nieuwe, andere wereld voor je open. Vanuit je luie zetel, tuinstoel of vanop het toilet duik je in een nieuwe wereld en ben je in staat om de hele wereld af te reizen. Tijdens het lezen van het boek De tien vingers van Sedna van Anthony Horowitz, heb ik dit nogmaals mogen ondervinden. Ik maakte een reisje rond de wereld en ontdekte mythes en volksverhalen van alle uithoeken van de aardbol. Van de Inuit tot de Inca's, elk vertellen ze hun eigen verhaal. Het was leuk om te lezen en om te ontdekken dat vele verhalen grote gelijkenissen vertonen. Uit mijzelf zou ik nooit naar zo'n jeugdboek gegrepen hebben. Ik ben dan ook erg blij dat ik dit onder lichte dwang heb mogen ontdekken. Bovendien leent dit boek zich uitstekend als authentiek (didactisch) taalmateriaal voor leerlingen uit de eerste graad.

Ook een herwerkt sprookje zou ik nooit spontaan gelezen hebben. Waarschijnlijk uit angst voor de verbreking van het magische omhulsel rond deze verhalen. Een ideaal sprookje is voor mij betoverend en vrolijk. Ook een goede afloop is een absolute must. Herwerkte sprookjes zijn doorgaans brutaler en realistischer. Ik was dan ook erg verrast om te ontdekken dat het sprookje Mauricia en de zeventien moordenaars mij kon bekoren. Dit is zeker een leuke insteek om een les over sprookjes mee te starten.

Het boek waar ik het meest van genoten heb is Wat ik weet van Julie Berry. Ik ben ongelooflijk blij dat ik deze fantastische schrijfster heb leren kennen. Ze schrijft bijna poëtische verzen waardoor het verhaal prachtig is zowel qua inhoud als qua vorm. Ik ga dit boek zeker nog eens opnieuw lezen en zou binnen dit genre ook nog andere (jeugd)boeken willen lezen. Op de site van de bibliotheek kan je in de catalogus opzoek gaan naar vergelijkbare boeken. De site stelt voor om Silent to the bone : te schokkend voor woorden van E.L. Konigsburg en In stilte gehuld van Heather Gudenkauf te lezen. Deze beloven net zo mysterieus en bloedstollend te zijn als Wat ik weet. Of ze even mooi geschreven zijn, valt af te wachten. Ik zet deze boeken alvast op mijn lijstje. Aangezien ik vooral jeugdboeken gelezen heb, is mijn niveau van literaire competentie voorlopig niet gestegen. Ik hoop dit volgend jaar zeker tot een hoger niveau te tillen.

Dit jaar ging ik ook naar twee toneelvoorstellingen kijken. Dit deed ik echter sowieso al vaak. Ik heb net tickets kunnen bemachtigen voor de voorstelling van Tutti Fratelli op 8 oktober. Iets om naar uit te kijken ... Ook bezocht ik een aantal literaire evenementen. De boekenbeurs staat elk jaar steevast op mijn to-dolijstje in de herfstvakantie. Dit is een jarenlange traditie die teruggaat naar de tijd waarin mijn grootmoeder er nog ging signeren. Pure nostalgie dus, en een paradijs voor een boekenliefhebber zoals mij. Toch ben ik blij dat ik ook een ander literair evenement heb leren kennen. Ik ging op zondag 21 mei naar het Boekenplein in Antwerpen. Hoewel het een blitzbezoek was tussen de vele taken door, heb ik er erg van genoten. Ik ontdekte in een ongedwongen sfeer pareltjes van boeken. Er waren zowel nieuwe, haast ongebruikte, boeken als antieke prachtstukken. Zeker iets om nog eens over te doen.

Ik heb me gedurende het hele jaar kunnen verwonderen over het woord. Ik heb nieuwe jeugdboeken leren kennen die perfect kunnen dienen als didactisch materiaal voor in de klas. Maar ik heb ook de tijd gevonden om boeken die al lang op mijn leeslijstje stonden eindelijk te lezen. Ik heb ook een aantal boeken en sprookjes opnieuw kunnen lezen en ik heb er steeds met volle teugen van genoten. Het leven wordt inderdaad mooier in woorden.