Bunkerdagboek

Kevin Brooks

Stel je voor dat je een rebellerende puber bent die de laatste maanden op straat leeft om zijn extreem rijke, maar depressieve vader te ontvluchten. Op een miezerige ochtend, helpt hij een blinde man om een zware koffer in zijn auto in te laden en het volgende moment wordt hij wakker. Vastgebonden in een rolstoel. Geen ramen, geen deuren, geen uitweg. Het overkomt Linus. In Bunkerdagboek vertelt hij zijn verhaal.

Linus wordt op een verlaten stationsplein in Londen bedwelmd en ontvoerd. Als hij bijkomt, zit hij in een ingerichte, ondergrondse bunker. Er zijn zes slaapkamers, een keuken, een badkamer en een woonkamer. De enige uitgang is een lift zonder bedieningspaneel. Linus is alleen. In eerste instantie denkt hij dat hij ontvoerd is voor losgeld. Zijn vader is immers een bekende striptekenaar. Maar wie is dit te weten gekomen? Maanden geleden liep hij immers weg van huis. Een paar dagen later vindt Linus een meisje in de lift. Ze heet Jenny en is negen jaar oud. Toen ze op weg naar school was, werd ze in een busje gesleurd. Jenny en Linus hebben veel steun aan elkaar en bouwen als snel een hechte band op. Maar na Jenny komen ook drugsverslaafde Fred, makelaar Anja, zakenman Bird en Russell, een oude natuurfilosoof, aan in de bunker.

Al snel houdt Linus een dagboek bij om zijn onzekerheden, frustraties en angsten een plaats te geven. Hij beschrijft zijn verveling, wanhoop, spanningen en ontsnappingspogingen. De lezer krijgt inzicht in hoe het leven in de bunker er aan toe gaat en hoe ze allemaal proberen te overleven. Het leven in de bunker lijkt wel op een wetenschappelijk experiment waarin men opzoek gaat naar allerlei grenzen. Maar hun ontvoerder is beslist geen wetenschapper, maar wie is hij wel? En waarom neemt hij 6 willekeurige mensen gevangen? Hij speelt een sadistisch spel en de 'bunkerbewoners' zijn onderhevig aan zijn grillen ...

De ontvoerder lijkt wel een God die beslist over het lot van de gevangenen. Hij beslist over leven en dood. Dit is ook te merken aan subtiele verwijzingen in het boek. Zo wordt de ontvoerder (Hem, Hij, Het Monster ...) steeds met hoofdletters geschreven wanneer naar hem verwezen wordt. Misschien zit er wel een diepere laag in dit boek? Deze details merk je op in de schrijfstijl. Aanvankelijk schrijft Linus zeer uitgebreid en helder. Hij vermeldt ook steeds de datum. Naar het einde toe, wanneer Linus' krachten afnemen, wordt zijn schrijven ook minder samenhangend en beknopter.

Bunkerdagboek is, net zoals bijna alle boeken van Kevin Brooks, fantastisch en bloedstollend. De situatie is uitzichtloos en dit bezorgt je als lezer een beklijvend gevoel. Je voelt de wanhoop, onzekerheid en frustratie. Toch gebruikt Brooks ook humor en zelfspot waardoor het zwaarmoedige karakter soms doorbroken wordt. Het is een bloedstollende aanrader. Je leeft mee met de personages en kan je alles erg levendig voorstellen. Dit boek zou perfect verfilmd kunnen worden, succes gegarandeerd!

Nu heb ik echt een blunder begaan. Ik heb weer eens geprobeerd te ontsnappen. Deze keer had ik niemand verteld waar ik mee bezig was. Deze keer ... Shit. Deze keer heb ik denk ik een grote fout gemaakt.

Ik dacht dat ik het allemaal goed had voorbereid. Ik had mijn hoofd gebruikt. Logisch geredeneerd. Geleerd van mijn ervaring. Wat is het probleem? Had ik mezelf afgevraagd. Doe een stap terug en ga terug naar de basis, Linus. Wat. Is. Het. Probleem? Nou, het probleem is: Hij is daarboven en wij zijn hierbeneden. En zolang Hij daarboven blijft, blijven wij hierbeneden.