Dood

De dood komt vaak, al dan niet expliciet, voor in Camperts poëzie. Het afscheid nemen (van het leven, geliefdes, vrouwen, collega's ...) komt in het gedicht Licht van mijn leven, duidelijk aan bod. Dit gedicht geeft weer wat voor Remco Campert de belangrijkste dingen in het leven zijn. Poëzie, bijvoorbeeld, is het licht van zijn leven, zijn uitlaatklep waarin hij kan verdwalen. Hierop kan hij terugvallen, op vertrouwen, als het even moeilijk gaat. In dit gedicht blikt hij terug op zijn leven hoe het allemaal begon ...

Licht van mijn leven, is terug te vinden in een gelijknamige dichtbundel. Hierin is de dood het hoofdthema. Gedichten over bekende, bevriende artiesten van wie hij reeds afscheid moest nemen, over de vergankelijkheid van het leven en loslaten.

Licht van mijn leven

Het levenslicht zag ik in Den Haag                                                                                  maar in Amsterdam, Van Eeghenlaan zeven,                                                                        te midden van dichters (Luceberts schaterlach,                                                             Schierbeeks hikkende Boek Ik), zagen                                                                              mijn wóórden het licht                                                                                                        dat me niet meer verliet, trouw                                                                                        door dik en dunner dan dik

nu zoveel jaren later                                                                                                          loop ik nog even door de straten                                                                                        van datzelfde Amsterdam, tot                                                                                               in een knipperend ogenblik                                                                                                het leven me loslaten zal

laat me dan, dat moment gekomen,                                                                                    opnieuw nog even                                                                                                              zweven boven het Stedelijk                                                                                                 dan verder al hoger                                                                                                         boven de bomen in het Vondelpark                                                                              waarna ik, mijn tijd opgeheven,                                                                                         voor eeuwig uiteenval, me verenig                                                                                    met het fijnstof van de stad,                                                                                               met de spiegeling van het zonlicht                                                                                       in het water van de gracht                                                                                                    en word meegenomen met de glimlach                                                                                en de dromen van het meisje                                                                                              dat ik eens op een tramhalte zag

Bron: Campert, R. (2014). Licht van mijn leven. Amsterdam: De Bezige Bij.